doodzonde, mijn grote wonde...

Gelukkig rest er mij nog slechts een litteken...een herinnering aan een ingeprente illusie. Wij zijn het Kind van God, uit zijn Wil geschapen, vlekkeloos zoals die Wil is. Wat Hij wil "is", hoe kunnen wij dan in het "nu", in de eeuwigheid, onder de vlekken zitten tegen de Wil van God in ? Heeft Hij dan iets onvolmaakt geschapen, kan God onwaarheid maken ? Neen, dit was de taak van de leugen, de macht, de vermeende macht over God. Die leugen oordeelt over mijn verleden, ontneemt me elke mogelijke mooie toekomst, drijft me de angst binnen. Zo ben ik mijn vrijheid kwijt om in het "nu" te veranderen, terug te keren naar God. Doodzonde is een gewilde leugen van de aardse geestelijke leiding, die op die manier Gods Wil beknot, macht krijgt over Hem en Gods Kind een vreselijke straf aanpraat : de hel ! De hel is een illusie, een wapen in handen van de leugen, een echte Godslastering. Er wordt zoveel uitgeprint, prent ook eens die illusie uit je hoofd...

het kind in ons...

dit is de realiteit nondedjuu !

Waar je ook heen gaat, je laat strepen achter die wel vervagen, maar in je hoofd ronddolen als onbeantwoorde vragen. Waarom wilde ik naar ginder, wie heb ik daar ontmoet, deed het hem of haar goed ? Hou ik er iets positiefs aan over ? Moest ik wel naar ginder ? Zo leven wij, op zoek naar iets anders omdat het hier niet voldoet ! Nostalgie lijkt onschuldig, het doet ons ergens goed, maar wat voorbij is bestaat niet meer, en je moet nooit hopen op een volgende keer. Want dan wordt het weer anders, slechter of beter, maar dat heb je niet in de hand. Wat is er mis met het hier en nu ? Dit is de realiteit nondedjuu !

den boer en zien peird...