je mag niet sterven, wel doden...

eenzaam en verlaten...

verstand of vér staand ?

Als we mekaar verstaan dan bevestigen we dat we uit elkaar bestaan. Ik ben dan u niet, u bent dan mij niet, maar ons verstand lijkt ons aan elkaar te koppelen omdat we elkaar begrijpen. Zo zou je denken ! De waarheid is dat niet ! Het ons aan elkaar koppelen lijkt positief, maar juist door dat te doen leert ons verstand ons dat we eigenlijk los staan van elkaar. Er is de mogelijkheid dat we elkaar niet begrijpen en juist dat is de wil van ons verstand : hoe verder we uit elkaar blijven, hoe zekerder het verstand is van zijn machtspositie. Het kan strategieën ontwerpen om te overwinnen…

Stel je eens voor dat we geen verstand hadden : ik zou dan het uwe niet willen, jij zou het mijne niet willen, we zouden eender zijn, waarschijnlijk elkaar echt beminnen omdat er ons niets meer van elkaar scheidt. Enkel het verstand trekt een scheiding tussen ons, uit eigenbehoud, maar je bent je verstand niet, laat het dan ook geen grenzen trekken !

alleen...

hoe kun je jezelf moe geraken ?

Hoe kun je jezelf moe geraken ? Als je er ene graag ziet, dan is het toch jezelf, of niet ? Wie is er beter dan ik ? Niemand ! Koopt mijn vriend een snelle wagen, deze die ik wil en zal kopen is een maat sneller ! Ik ga me niet laten doen hé. Ik ben geen loser, ik ben een winner. Als je onze straat inrijdt, dan zie je maar één huis staan, het mijne. Goed, ik ben gescheiden, maar mijn nieuwe aanwinst is beeldschoon, iedereen kijkt op als ze passeert. Ja, ik ben een gelukkig manneke !

Alles was waar, behalve dat laatste... Ik ben het beu achttien uur per dag te werken, 'k heb geen tijd voor vrienden, als ik er nog heb. In m'n jeugd had ik zakgeld, kon me wat amuseren met de anderen, nu krijg ik m'n rekeningen niet meer betaald. Mijn vrouw is gaan lopen en mijn nieuwe aanwinst weet nog niets van mijn financiële toestand. Ik ben gewoon iemand die ik niet ben, raar hé, en ik kan er zo moeilijk afscheid van nemen. Ik word dit baaske serieus beu, ik ben het moe te bewijzen iemand te zijn die ik niet ben, maar zou willen zijn. Wat gaan ze van mij denken ?

Nu besef ik dat "ze" helemaal niets van me denken, dat ze ook amper m'n zogezegde rijkdom bemerken of willen bemerken. Ik heb mezelf pijn gedaan, ik heb betaald en gewerkt voor de schone schijn. Niet slim hé, ge moet me niet nadoen, één kieken is genoeg.

oude zielen...

Liefde is geen toeval...

Dat de Moeder van de liefde, liefde was, lijkt me logisch. Misschien was de Vader van de liefde, liefde, en was de moeder datgene wat zich volledig overgaf in een wederkerige relatie, ook dat lijkt me een logische optie. Het verstand ziet een derde optie : liefde is puur toeval. Maar als dat toeval een eeuwigheid duurt, dan is dat toeval geen toeval meer, ook dat lijkt me logisch.

Liefde is dus geen toeval, maar zeker in haar oorsprong liefde. Is dat belangrijk ? Voor mij wel. Ik wil niet overgeleverd zijn aan toeval waar het mijn diepste “zelf” betreft. Ik vermoed liefde in mij, liefde die mijn “kunnen” en “begrijpen”  ver te boven gaat, die van mij méér dan een dier maakt, een kind van de ondenkbare liefde. Het feit dat ik “ben” is geen gevolg van de liefde, maar is inherent aan de liefde. Liefde is in essentie uitbreiding, en die uitbreiding is geen gevolg. Uitbreiding is geven zonder verlies, wat voor ons brein onbegrijpbaar is.

Elke lichamelijkheid heeft daar niets mee te maken, tenzij ze wijst naar die ondenkbare liefde. Zodra liefde grijpen of begrijpen wordt, gaat het enkel over ego-verbindingen die slechts illusies van korte duur zijn. Als ik zeg dat ik van je hou, dan heb ik het niet over die ego-verbinding. Love you…

mag ik met je gaan ?

hoe zou ik je kunnen vergeten ?

Hoe zou ik je kunnen vergeten ? Als ik jou vergeet, dan vergeet ik mezelf, ik zou een persoon zijn die door niemand gekend is, dus een persoon die ook niet “is”. Zonder jou ben ik er gewoonweg niet ! Stel even dat ik helemaal alleen in het heelal ben, dan ben ik niet zeker over wat ik werkelijk ben : alles zou evengoed een droom van mij kunnen zijn. Ik heb je nodig om te “zijn”, zonder discussie ! Goed, misschien een moeilijk redenering, maar toch waar. Ik ben er door jou, en als ik je negeer of misleid, dan negeer ik mezelf of misleid ik mezelf. Ik kan niet zonder jou ! Dus als ik van mezelf hou, dan moet ik absoluut ook van jou houden.

parels voor de wijzen

moet je van mij houden ?

Moet je van mij houden ? Ja ! Hoedadde ? Wat jij wil, wil ik ook. We zijn elkaars spiegelbeeld. Misschien kunnen we beter samen zoeken naar wat ons ontbreekt. Wat ons ontbreekt zijn dromen, wensen, die ons van elkaar scheiden. Eigenlijk ontbreekt ons niets, tenzij de ene méér wil zijn dan de andere. Dat is “de droom”. Maar je zult ooit wakker worden, ik ook, en dan zal er ons niets meer ontbreken.

Raar hé , moet er daar tijd over lopen ? Nee toch… Je beslist nù of je stopt met dromen ! Ik wil niet in je armen vallen, maar ik wil je omarmen zonder dromen, je wezen zijn, en dat is wakker worden. Mens, je weet niet hoeveel ik van je hou !

gek van het licht denk ik aan jou

de kip en het ei...

Wat was er eerst : de kip of het ei ? Dwaze vraag ! Het ei is de modus waarop een kip een gelijkaardige kip regenereert. Als de kip zich gewoon ziet als een unieke mooie kip en verder geen eieren produceert, dan sterft het kippenras uit.

Wat was er eerst : de liefde of de mens ? Dwaze vraag ! De mens is de modus waarop de liefde de liefde regenereert. Als de mens zich gaat blindstaren op zichzelf, dan is er geen liefde meer en is de mens zijn essentie verloren. Wij zijn gewoon in begrippen te denken, ze van elkaar af te scheiden. Daardoor zien we geen verbanden meer, we zien enkel onszelf tegenover de anderen en alles. Dan kunnen we rustig meezingen “I am a rock, I am an island”(Simon & Garfunkel).

Maar dan is er geen liefde meer… Ik ken u niet, maar ik weet me met u verbonden, en dan is er kans op liefde, dan word ik weer wat ik oorspronkelijk ben, u ook, ook al denk je niet aan mij.

nooit meer uit elkaar...

wie of wat je ook denkt te zijn...

Wie of wat je ook denk te zijn, we horen bij elkaar. We willen enkel hetzelfde, uw pijn is die van mij, we zijn dezelfde. Ik hou van eenzame mensen, die hebben nog wensen, die leven nog, want zonder wensen ben je een eenzaat die tevreden is met wat ie heeft. En je hebt niets, wat je hebt zul je achterlaten en zelf verdwijnen in het niets.

Ik wil dit niet ! Je bent wat je bent, niet wat je hebt, heb alles maar wees jezelf en blijf bij mij en wees blij, alles wat je ontbreekt is ijdelheid. Wij zijn niet ijdel geschapen en kunnen dat best missen. Je leeft, beweegt, je denkt, je bent, en dat is overweldigend. Alle sterren kennen je, alle “ikken” houden van je, en laat de rest maar stikken….

mens, je bent wonderbaar...

wat houdt je tegen ?

Wat houdt je tegen ? Waarom niet nù echt gelukkig zijn ? Gedachten aan gisteren, angst voor morgen ?  Dat is een spelletje tussen illusies, daar heb je geen greep op. Besef je wel hoeveel ik nù van je hou ? Elk ogenblik is nieuw, ik heb er niets aan te weten hoe je gisteren was en hoe je morgen misschien kunt zijn. Nù ben je nieuw, ik ook, nù is de werkelijkheid en daar kan niemand iets aan veranderen. Oordeel is altijd een visie op het verleden, van mij mag je nù zijn wie je wil zijn. Dat is de vrijheid die je hebt en die ik heb. Dat is de vrijheid van het leven, je hebt de kans om te veranderen in de richting die je nù wil ! Je hebt werkelijk alles in handen en daar kan ik mee leven, je bent gewoon wonderbaar elk moment van je leven ! Je moest eens weten hoeveel ik nù van u hou !

mens, ik laat je vrij...

hallo, je bent onschuldig hoor...

hallo, ik zie je gewoon zonder schuld, vergeet elke angst, er is niets dat je kan raken, breken of arm maken. Wat je mist of ontbreekt is pure illusie, je hebt wat je nodig hebt, en vooral je “bent”, je bent er voor mij en de anderen en dit is je pure natuur. Delen en geven is “even God zijn”, en je wordt er niet arm van, geloof mij.

Wat voorbij is, bestaat niet meer, kan dus ook geen gevolgen hebben. Wat nog moet komen is illusie, een rekensommetje van je verstand, maar de toekomst bestaat gewoon nog niet ! Maak je er dan ook maar geen zorgen om nu.

Ik ben je dankbaar, voel mij ook niet kwetsbaar, wij zijn, en daar ben ik blij om. Je ziet er goed uit, ik heb het gezien in de spiegel, je bent gewoon wonderbaar, onmisbaar voor mij, je hoort bij mij. Ik schenk je mijn dag, mijn liefde, al wat ik ben…

mijn testament...

hallo, hoe gaat het met je...

Wil je gelukkig worden ? ja toch… Goed, het verleden was héél waarschijnlijk wat minder. Voor mij ook…  Ik denk dat niemand tevreden was met mijn levensstijl, ik ook niet. En toch, het was de moeite waard. Eigenlijk ben ik best tevreden met wat ik nu ben. Ik heb veel pluimen verloren… maar er zijn nieuwe in de plaats gekomen.

Welke pluimen heb ik verloren ? Mijn lichaam takelt af, mijn café-vrienden zijn me vergeten, mijn kinderen gaan hun gang, mijn ouders zijn overleden, kortom, alle houvast is weg ! Was dat alles een houvast ? Nee ! Ik heb enkel mezelf, en das héél wat. Ik heb mezelf en ik heb een partner : God. En ik heb U, om mee te praten, oké ik ken je niet maar ik ken mezelf, dus ken ik U !

Wij zijn eender, gelukzoekers, omdat ons iets ontbreekt, hetzelfde, we willen scoren, erbij horen en dit lukt ons niet tenzij we nog meer pluimen willen verliezen. Daar ben ik van af gestapt, pluimen zijn veren die verteren. Ik wil bij je zijn, je begrijpen, met jou de weg aanvatten zonder het gevaar in te schatten, er is geen gevaar als we samen de route bepalen die ons naar ons doel brengt. We zullen niet nogmaals falen, we hebben alle tijd voor een “zijn”  zonder spijt !

het zal beter worden...