Dat de Moeder van de liefde, liefde was, lijkt me logisch. Misschien was de Vader van de liefde, liefde, en was de moeder datgene wat zich volledig overgaf in een wederkerige relatie, ook dat lijkt me een logische optie. Het verstand ziet een derde optie : liefde is puur toeval. Maar als dat toeval een eeuwigheid duurt, dan is dat toeval geen toeval meer, ook dat lijkt me logisch.
Liefde is dus geen toeval, maar zeker in haar oorsprong liefde. Is dat belangrijk ? Voor mij wel. Ik wil niet overgeleverd zijn aan toeval waar het mijn diepste “zelf” betreft. Ik vermoed liefde in mij, liefde die mijn “kunnen” en “begrijpen” ver te boven gaat, die van mij méér dan een dier maakt, een kind van de ondenkbare liefde. Het feit dat ik “ben” is geen gevolg van de liefde, maar is inherent aan de liefde. Liefde is in essentie uitbreiding, en die uitbreiding is geen gevolg. Uitbreiding is geven zonder verlies, wat voor ons brein onbegrijpbaar is.
Elke lichamelijkheid heeft daar niets mee te maken, tenzij ze wijst naar die ondenkbare liefde. Zodra liefde grijpen of begrijpen wordt, gaat het enkel over ego-verbindingen die slechts illusies van korte duur zijn. Als ik zeg dat ik van je hou, dan heb ik het niet over die ego-verbinding. Love you…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten